ഒരു പുലര്‍കാലയാമത്തില്‍

Standard

ഉള്ളില്‍ നിന്നും മുഹമ്മദ്‌ റാഫിയുടെ മനോഹരമായ സ്വരം “ചൌദ് വീന്‍ കാ ചാന്ദ് ഹോ……”; ഉമ്മറത്ത് പഴയകാല സ്മരണക്കായ്‌ തൂക്കിയിട്ടിട്ടുള്ള ഒരു കൊച്ചു മണി. പിച്ചളക്കെട്ടുള്ള രണ്ടു പാളി വാതിലില്‍, അതില്‍ ആന്റിക് സ്റ്റൈലില്‍ കൊത്തുപണികള്‍ ഉള്ള അതിമനോഹരമായ ഒരു മണിച്ചിത്രപ്പൂട്ട്. പഴയ കാലത്തെ അനുസ്മരിപ്പിക്കും വിധം ഭംഗിയുള്ള ചുവരുകള്‍. ഉമ്മറപ്പടിയില്‍ മാണിക്ക്യക്കല്ലുകള്‍ വിരിച്ചത് പോലെ ഭംഗിയുള്ള ചുവന്ന ഗ്രാനയ്റ്റ്. പഴക്കം നോക്കിയാല്‍ ഒരു പത്തു പതിനെട്ടു വര്‍ഷം
കാണും.

 

വാതില്‍ പൂട്ടിയിട്ടില്ല. പതുക്കെ തള്ളിയാല്‍ താനേ തുറക്കും. വാതില്‍ ഒന്ന് തള്ളിയപ്പോള്‍…….

 

മാര്‍ബിള്‍ കൊണ്ട് മനോഹരമാക്കിയ നിലം. മുകളില്‍ തൂക്കിയിട്ടിട്ടുള്ള മനോഹരമായ വിളക്ക്. അതിന്റെ ഡിസൈന്‍ കൊണ്ട് മനോഹരമാക്കിയ ഇറാനി കാര്‍പെറ്റിന് മുകളില്‍ ഭംഗിയില്‍ അറേഞ്ച് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു സെറ്റി. പക്ഷെ, അവിടിവിടങ്ങളിലായി പൊടിയും മാറാലയും, ചിലന്തിയും പല്ലിയും, വണ്ടുകളും പാറ്റകളും. ചുവരില്‍ വിള്ളല്‍ വീണിരിക്കുന്നു. ഒരു മൂലയില്‍ പൊടി പിടിച്ച കൃത്രിമ ചെടി. കാറ്റ് കടത്തി വിടാതെ അടഞ്ഞിരിക്കുന്ന ജനവാതില്‍; അതിന്റെ ചില്ലിലൂടെ വരുന്ന വെളിച്ചം പോലും തടസ്സപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു, ഒരു കര്‍ട്ടന്‍. എപ്പോഴും കറങ്ങി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു പഴയ ഫാന്‍. പിന്നെയും മുന്നോട്ട് നടന്നു……

 

കുറേ വാതിലുകള്‍…. ചുറ്റും നോക്കിയാല്‍, ഷോകേസില്‍ അഹങ്കാരത്തോട് കൂടി ഇരിക്കുന്ന പുരസ്കാരങ്ങളും പ്രശംസീ പത്രികകളും; കളിക്കാതെ എടുത്തു വച്ചിട്ടുള്ള സുന്ദരിയായ ഒരു പാവയും കളിക്കോപ്പുകളും. ഒരു മൂലയില്‍ ടി.വി ഇരിക്കുന്നു. അതിനു മുന്നില്‍ 3 അടി പൊക്കമുള്ള ഒരു ടീപോയി.
കസേരകള്‍ നിരത്തി ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞാല്‍ കാണുന്ന ഒരു ഇരുണ്ട, വെളിച്ചം കടക്കാത്ത, ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികയിളുടെ മുന്നോട്ടു പോയി……..

 

ഒരു ഇടുങ്ങിയ മുറി. ഒരു പത്തായമാണോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോകും. ഒരു കട്ടിലുണ്ട്, ഒരു മേശയുണ്ട്, ഒരു കൊച്ചു അലമാരിയും. ഭംഗിയില്‍ വിരിച്ച ബെഡ്ഷീറ്റിനു മുകളില്‍ കുഴചിട്ടിരിക്കുന്ന പുതപ്പും ഡ്രെസ്സുകളും. അലമാരി നിറയെ ചിട്ടയിലും ഭംഗിയിലും അടക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍. മേശപ്പുറത്ത് അശ്രദ്ധയില്‍ വലിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍, കുന്നുകൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന മാസികകള്‍. വ്യക്തമായി കാണാവുന്നത്‌ ഒരു ലാപ്ടോപ്, ഒരു മൊബൈല്‍, കുറേ പെര്‍ഫ്യും കുപ്പികള്‍, പലതരം അത്തറുകള്‍. ഈ ലാപ്ടോപില്‍ നിന്നാണ് പാട്ട് കേള്‍ക്കുന്നത്. ചിട്ടയില്ലാതെ ജനല്‍പടിയില്‍ അടക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന പുസ്തകങ്ങള്‍, നന്നായി പൊടി പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്, കണ്ടാല്‍ അറിയാം എടുത്തിട്ട് കാലങ്ങളായി.

 

തുറന്നിരിക്കുന്ന ലാപടോപിനു മുന്നില്‍ വാര്‍ധക്യ ഭാധിക്കാത്ത ഒരു വൃദ്ധന്‍ ഇരിക്കുന്നു. നരക്കാത്ത താടിയും മുടിയും, ഫ്രെയിം ഇല്ലാത്ത ഒരു കണ്ണട. ചിന്തയിലാണ്, ക്രിയെടിവിടിക്ക് വേണ്ടി തെണ്ടുകയാണ്‘. ലാപ്ടോപില്‍ എന്തൊക്കെയോ കുത്തിക്കുറിക്കുന്നുണ്ട്. ഇടയ്ക്കു ഒരു പേന കയ്യിലെടുത്തു എന്തോ തടഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌ കടത്തിവിടാന്‍ വേണ്ടി എന്ന പോലെ പിരടിയില്‍ ചുരണ്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

 

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

-John Milton

 

ഞാനിവിടെ എന്തിനെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിച്ചത്..? എന്റെ വീടിനെക്കുറിച്ചാണ് എന്ന് കരുതിയെങ്കില്‍….. ഞാനുദ്ദേശിച്ചത്… ഞാനിത്രയും പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയത് എന്റെ മനസ്സിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഞാന്‍ ചിന്തിക്കുന്ന, എന്റെ ചിന്തകള്‍ക്ക് വിസ്ഫോടനം സംഭവിച്ച സ്ഥലത്തെക്കുറിച്ച്. ഞാന്‍ സ്വപ്നം കാണുന്ന ഇടം, എന്റെ ഭാവനയുടെ നിറക്കൂട്ട്‌, എന്റെ ആത്മാവിന്റെ കേന്ദ്രം. ഞാന്‍ സങ്കടപ്പെടുന്നതും, സന്തോഷിക്കുന്നതും; എന്റെ എല്ലാ വികാരങ്ങളുടെയും ഉറവിടമായ അവിടെയാണ്. അവിടെ തന്നെയാണ് ഞാന്‍ വളര്‍ന്നതും ഇത്രയും വലുതായതും. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ അധ്യാപകന്‍, ഭിഷഗ്വരന്‍. എന്നോട് സ്നേഹിക്കുവാനും ദേഷ്യപ്പെടുവനും പറയാറുള്ളതും ഇവന്‍ തന്നെ. എന്നിലെ ദൈവീക അംശം.

 

എഴുതുവാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച ഘടകം, മനിസ്സില്‍ പ്രണയത്തോടുള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശമാണ്. വെറും പ്രണയമല്ല; സത്യസന്തത നിറഞ്ഞ പ്രണയം, കള്ളവും കാപട്യവുമില്ലാത്ത പ്രണയം. ഘൂടമായ ഉദ്ദേശങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്ത പ്രണയം. എല്ലാ അര്‍ത്ഥങ്ങളും ഉള്‍കൊള്ളുന്ന പ്രണയം. മഴവില്ല് പോലെ മനോഹരമായ പ്രണയം. ചിറകുകള്‍ക്ക് ആകാശം കാണിച്ചു കൊടുക്കാന്‍ തക്ക ശക്തിയുള്ള പ്രണയം. പരസ്പരം സന്തോഷിക്കുകയും സാന്ത്വനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രണയം. ഇണക്കങ്ങളും ചെറിയ പിണക്കങ്ങളുമുള്ള പ്രണയം. ആ പ്രണയത്തെ കുറിച്ച് പറയാന്‍ ഭാഷയില്‍ വാക്കുകളുടെ പോരായ്മ എന്നെ നിസ്സഹായനാക്കുന്നു.

 

പക്ഷെ, ഇത്രയും നാളത്തെ അലച്ചിലിലും എങ്ങും കണ്ടില്ല ഞാനത്, അതിന്റെ ഒരു കണിക പോലും എനിക്ക് കാണുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല; ഒരു സ്ഥലത്തൊഴിച്, ആദ്യം ഞാന്‍ വിവരിച്ച എന്റെ ആ മനസ്സിലൊഴിച്ച് വേറെ എവിടെയും ഞാന്‍ കണ്ടില്ല അത്തരത്തില്‍ ഒരു പ്രണയം.

 

ഒരു പ്രണയത്തെ കണ്ടെത്തുവാനുള്ള വിഫലമായ ആ ശ്രമത്തെ ഞാന്‍ ഇവിടെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. അതിനെ ഞാന്‍ എന്റെ മനസ്സിലെ ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ഒരു മണ്‍ഡകത്തില്‍ അടച്ചു പൂട്ടിയിടുന്നു. ഒപ്പം എന്റെ തൂലികയെ ഞാന്‍ വലിച്ചെറിയുന്നു, വെറും മണ്ണിലേക്ക്. കാരണം പ്രണയത്തോട് അഭിനിവേശമില്ലാതെ, പ്രണയമില്ലാതെ എനിക്കതിനെ ചലിപ്പിക്കാനാകില്ല. ചലനമറ്റുപോയിട്ടില്ലാത്ത ആ തൂലികയെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ കയ്യിലെടുക്കുമെന്ന് എന്റെ മനസ്സെന്നോട് പറയുന്നു………… മന്ദഹാസം…………..

 

  • Jalib Akther M.K

8th of October 2011

Advertisements

One thought on “ഒരു പുലര്‍കാലയാമത്തില്‍

  1. arathi

    ne ithu vare ezhuthiyathil etavum nanaitullath ithanennenik thonunu….only one suggestion…..thoolika valicheriyendayirunu…athangane valicheriyapedendathalla…… ennennum sukshichu vakendathanu….upayogichalum illenkilum….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s