ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ കഥ

Standard

കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഇന്ന് ഒരു നിത്യോപയോഗ വസ്തു എന്നതിലുപരി, അതില്ലാതെ നമുക്ക് ജീവിക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്നാ അവസ്ഥയിലാണ്. ആറു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് ടി.വി എങ്ങിനെ ആയിരുന്നോ, അത് പോലെ ആണ് ഇന്ന് കമ്പ്യൂട്ടര്‍. എല്ലാ വീട്ടിലും കുറഞ്ഞത്‌ ഒരെണ്ണം എങ്കിലും ഉണ്ട്. ചിലര്‍ക്ക് ലാപ്ടോപ് വേറെയും. ദിവസം തോറും പുതിയ പുതിയ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വിപണിയില്‍ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടേ ഇരിക്കുന്നു. ഇന്ന് ലാപ്ടോപ് എന്ന രൂപവും മാറി അത് ടാബ്ലെറ്റ് എന്ന അവതാരത്തിലേക്ക് പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു.

പതിനൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പാണ്‌ ഞാന്‍ ആദ്യമായി ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കാണുന്നതും തൊടുന്നതും. കളിയ്ക്കാന്‍ ഉള്ള എന്തോ സാധനം കണ്ട കൌതുകത്തോടെ ഞാന്‍ അതിന്റെ മുന്നില്‍ ഇരുന്നു. എന്നിട്ട് കീബോര്‍ഡിലെ ‘H’ എന്ന അക്ഷരം അമര്‍ത്തിയത് എനിക്കിന്നും നല്ല ഓര്‍മയുണ്ട്. പക്ഷെ ആദ്യമയതുകൊണ്ടാകാം സ്ക്രീനില്‍ വന്നതിങ്ങിനെ ആണ് “hhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh”. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ ചിന്തിച്ചു, “എന്താണിത് ഇങ്ങിനെ വരുന്നത്?” ഞാന്‍ പിന്നെയും രണ്ടു തവണ അമര്‍ത്തി നോക്കി, പക്ഷെ അത് പോലെ തന്നെ. എന്റെ അപ്പുറത്തിരുന്ന സഹോദരന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു “ഇങ്ങിനെ അമര്‍ത്തിപ്പിടിക്കല്ലേ, ഇങ്ങിനെ അമര്‍ത്തിയാല്‍ മതി” എന്നിട്ട് എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു. ഇതാണ് കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ എന്റെ ആദ്യത്തെ experience.

അന്ന് എനിക്ക് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ ഉള്ള ഒരു ഉപകരനംയിട്ടാണ് തോന്നിയത്. പിന്നെ മെല്ലെ മെല്ലെ ഞാന്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ സാധ്യതകള്‍ മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങി. അന്ന് ആ കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത് Windows 98 ആയിരുന്നു. ഏറ്റവും രസകരം ഇന്നതിന്റെ specification കേട്ടാല്‍ എല്ലാവര്ക്കും ചിരി വരും എന്നതാണ്. Intel Pentium II processor @ 333 MHz speed, 96 MB RAM, 9GB Hard disk. ഇന്ന് ഇത്തരം ഒരു കമ്പ്യൂട്ടര്‍ വെറും കാല്‍കുലേറ്റര്‍ ആയി മാത്രമേ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പറ്റു. അന്ന് ഞാന്‍ കളിയ്ക്കാന്‍ മാത്രമാണ് കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. അന്നത്തെ പ്രശസ്തമായ games ആയിരുന്നു Prince of Persia, Dangerous Dave, Pre Historic 2, Keen 4…..  അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ…..

5 ലെ computer science പുസ്തകത്തില്‍ ഞാന്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ definition പഠിച്ചു. ഞാന്‍ അതൊന്നു ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കട്ടെ, ” Computer is an electronic devise which basically consist of CPU, Monitor, Keyboard and Mouse; which is used for doing several calculations and processing the input to get the result as output.” എന്ന് തന്നെ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. എന്തായാലും പിന്നീട് ഞാന്‍ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ നെ കൂടുതല്‍ മനസ്സിലാക്കി. പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഞാനും കമ്പ്യൂട്ടറും അടേം ചക്കരേം പോലെ ആയിരുന്നു..

ഇന്നെനിക്കു സ്വന്തമായി ഒരു ലാപ്ടോപ് ഉണ്ട്. കറുത്ത ഒരു സുന്ദരന്‍ ലാപ്ടോപ്. ഗ്ലോസ്സി ഫിനിഷ് ഒന്നും അല്ലെങ്കിലും കാണാന്‍ ഭംഗി കുറവൊന്നും ഇല്ല. ആ ലാപ്ടോപില്‍ തന്നെ ആണ് ഞാന്‍ ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുന്നതും. എന്റെ സഹോദരന്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണീ ലാപ്ടോപ്. ഞാന്‍ ആരെന്നറിയാന്‍ ഈ ലാപ്ടോപ് തുറന്നാല്‍ മതി. എന്നെ കുറിച്ചുള്ള എല്ലാ വിവരങ്ങളും നിങ്ങള്ക്ക് എന്റെ ലാപ്ടോപില്‍ നിന്നും കിട്ടും. ഞാന്‍ മറ്റുള്ളവരുടെ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കുന്നതും എന്റെ ഈ ലാപ്ടോപില്‍ തന്നെ ആണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഈ ലാപ്ടോപ് എന്റെ വലതു കയ്യാണ്.

ഇന്ന് ഞാന്‍ ഏറ്റവുമധികം സമയം ചിലവിടുന്നത്‌ എന്റെ ലാപ്‌ടോപ്പുമൊത്താണ്. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ തന്നെ. ഞാനിന്നൊരു FaceBook addict ആണ്. മറ്റൊരു തരത്തില്‍ ഒരു ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ addict ആണ്. ലോകം ഇന്നതിനെ വിളിക്കുന്നത്‌ Facebook Syndrome എന്നാണ്. മണിക്കൂറുകള്‍ ഞാന്‍ ഫേസ്ബുക്കില്‍ ചിലവഴിക്കുന്നു, ചാറ്റ് ചെയ്യുന്നു. ഇത് എന്റെ മാത്രം അവസ്ഥയല്ല, ഇന്ന് ഭൂരിഭാകം വരുന്ന യുവതീയുവാക്കളുടെ അവസ്ഥയാണ്‌. ഇതെഴുതി കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയിലും ഞാന്‍ ഫേസ്ബുക്കിലെ notification നോക്കുന്നുണ്ട്, ചാറ്റ് ചെയ്യുന്നുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ടാണ് അങ്ങിനെ എന്നതിന് ഉത്തരമില്ല….

ഫേസ്ബുക്ക്‌ എന്നത് ഒരു social networking site ആണ്. കൂട്ടുകാരുമായി ഭന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു network. അത് പോലെ വേറെയും ഉണ്ട് Orkut, hi5…. അങ്ങിനെ നീളുന്നു അതിന്റെ ലിസ്റ്റ്. ഫേസ്ബുക്കിന്റെ  മോട്ടോ തന്നെ “Connect with friends faster, whereever you are” എന്നാണ്. ഇതില്‍ നിന്ന് തന്നെ മനസിലാക്കാം സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്വര്‍കിംഗ് എന്നത് കൊണ്ട് എന്താണ് ഉദേശിക്കുന്നത് എന്ന്.

ഇന്ന് ലോകത്ത് ഇതൊരു കമ്പ്യൂട്ടറും കൂടുതല്‍ സമയം ചിലവിടുന്നത്‌ ഫേസ്ബുകുമായോ അല്ലെങ്ങില്‍ വേറെ ഏതെങ്കിലും social networking സൈറ്റ്സുമയോ ആണ് എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. ഈ social networking sites ന്റെ കാര്യത്തിലും കാലത്തിനൊത് നീങ്ങുന്ന ട്രെണ്ടിനോപ്പം തന്നെയാണ് എല്ലാവരും. ആദ്യം അത് Orkut എന്ന രൂപത്തില്‍ ആയിടുന്നെന്ഗില്‍ ഇന്നത്‌ Facebook ആണ്, നാളെ അത് Google+ ആയേക്കാം. എന്തായാലും social networking sites ഇന്‍റര്‍നെറ്റില്‍ വാണുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും.

Social networking sites ഉണ്ടായാലും ഇല്ലെങ്കിലും നല്ലൊരു നാളെക്കായ്‌ നമുക്ക് പ്രാര്‍ഥിക്കാം…

ഞാന്‍ നിര്‍ത്തുന്നു.. ആരോ മെസ്സേജ് അയച്ചിട്ടുണ്ട്…

കൂട്ടുകാരി

Standard

നമുക്കൊക്കെ എത്രെയേറെ ഫ്രെണ്ട്സാണ് ഉള്ളത്… പക്ഷെ എല്ലാവരും നമുക്കൊരുപോലെ അല്ല; ചിലര്‍ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരാണ്, മറ്റുചിലരെ നമുക്ക് പിരിയാന്‍ പറ്റില്ല, ചിലരെയാണെങ്കില്‍ നമുക്കറിയാം എന്നേ ഒള്ളു. ചില കൂട്ടുകാര്‍ നമുക്ക് കൂട്ടുകാരാണെങ്കിലും അവര്‍ക്ക് നമ്മള്‍ കൂട്ടുകാരായിരിക്കണം എന്നില്ല, എന്നാലും അവര്‍ രണ്ടു പേരും കൂട്ടുകാരാണ്. ചില കൂട്ടുകാരെ നമുക്കറിയില്ല, ചിലര്‍ക്ക് നമ്മളെ അറിയില്ല. ഫ്രെണ്ട്സിന്റെ classification അങ്ങിനെ നീളുന്നു.

ഞാന്‍ ഇവിടെ ഒരു കൂട്ടുകാരിയെ കുറിച്ചാണ് പറയുന്നത്. ഈ കൂട്ടുകരിക്കൊരു പ്രത്യേകത ഉണ്ട്, സാധാരണ കൂട്ടുകാരികളെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോള്‍ ഉള്ള ആ പ്രത്യേകത അല്ല ട്ടോ; ഈ കൂട്ടുകാരിയെ കുറിച്ച് ഒറ്റ വരിയില്‍ പറയുകയാണെങ്കില്‍, അവളെ ഞാന്‍ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ഇങ്ങിനെ ആണ് “She is ma sweetheart sis…”. ഈ കൂട്ടുകാരിയെ കുറിച്ച് പറയാന്‍ വേറെ ഒരു കാരണമുണ്ട്, എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ചിലന്തി വല കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ആ ബ്ലോഗ്‌ കണ്ട കൂട്ടുകാരി പറഞ്ഞു “hav a potential to write…..keep going man….”. ഞാന്‍ ചോദിച്ചു “എന്തെഴുതും? ഞാന്‍ എഴുതാതിരിക്കാന്‍ കാരണം എനിക്ക് എഴുതാന്‍ ഒരു topic ഇല്ലാത്തതോണ്ടാണ്” അപ്പോള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു “കാണുന്നതിലെല്ലാം ഒരു topic കണ്ടെത്താന്‍ കഴിയണം, നീ ഇപ്പൊ എന്നെക്കുറിച്ച് എഴുത് എന്നിട്ടാ link എനിക്ക് അയച്ചു താ..”. ബ്ലോഗ്‌ എഴുതുമ്പോള്‍ suggestion തന്ന കുറെ കൂട്ടുകാര്‍ എനിക്കുണ്ട്, പക്ഷെ അവരൊന്നും ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല… അവളുടെ ആ വാക്കുകളില്‍ നിന്ന് പ്രചോതനം ഉള്‍കൊണ്ടാണ് ഞാന്‍ ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങുന്നത്.

ഈ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതി കഴിയുമ്പോള്‍ ആ കൂട്ടുകാരിയെ കുറിച്ച് ഒന്നും തന്നെ എഴുതിയില്ലെന്നു വരാം, അല്ലെങ്കില്‍  ഒന്നും തന്നെ എഴുതാന്‍ സാധിച്ചില്ലെന്നു വരാം; പക്ഷെ ഈ ബ്ലോഗിലുടനീളം ഞാന്‍ ആ കൂട്ടുകാരിയെ ഓര്‍ക്കുന്നു. ഞാന്‍ എഴുതാന്‍ പോകുന്ന ഈ ബ്ലോഗിനെ കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കില്‍ – ഇത് എന്റെ ആത്മകഥയല്ല, നിങ്ങള്‍ക്കങ്ങിനെ തോന്നുകയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ അതിനെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. പക്ഷെ ഞാനല്ല ഇതെഴുതുന്നത്.. ഞാനെന്ന Jalib Akther  അല്ല, ഞാന്‍ പ്രണയിക്കുന്ന ആ സുന്ദരിയുടെ പ്രിയതമാനാണ് ഇതെഴുതുന്നത്… ഞാന്‍ വെറും Spokes man മാത്രം………

നമ്മളില്‍ ചിലര്‍ക്കെല്ലാം ‘പ്രത്യേക’ കൂട്ടുകാരികള്‍ ഉണ്ട്, നേരത്തെ പറഞ്ഞ പ്രത്യേകതയല്ല ശരിക്കും ഒരു പ്രത്യേകത. ആ പ്രത്യേക കൂട്ടുകാരികള്‍ നമ്മളോട് സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ മനസ്സ് കുളിരും, നമ്മുടെ ഹൃദയം സന്തോഷിക്കും, ചിന്തയും സമയവും പറക്കും. അവള്‍ നമുക്ക് വളരെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്. എനിക്കും അങ്ങിനെ ഒരു പ്രിയപ്പെട്ടവള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ‘ഉണ്ടായിരുന്നു’ എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ കരുതുന്നുണ്ടാകും ഞാന്‍ ഒരു നിരാശാ കാമുകന്‍ ആണെന്ന്, നിരാശയൊന്നുമില്ല എങ്കിലും ഞാനും ആ ഗ്രൂപ്പില്‍ തന്നെ ആണ്.

എനിക്കേറെ പ്രിയപ്പെട്ടവളായിരുന്നു അവള്‍, അവള്‍ക്കു ഞാനും. നടന്നു നീങ്ങുന്ന ഇടനാഴികകളില്‍ ഇടയ്ക്കു ഞാനവളെ കണ്ടു മുട്ടാറുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കും, പക്ഷെ അവള്‍ക്ക്‌ അറിയാമായിരുന്നിരിക്കണം ഞാന്‍ അവളെ നോക്കുന്നുണ്ടെന്ന്, അവള്‍ തിരിച്ചു നോക്കാറില്ല. ഒടുവില്‍ ഒരുനാള്‍ ഒരു വലിയ ആള്‍ക്കുട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ അവളെ കണ്ടു. എന്നത്തേയും പോലെ ഞാന്‍ അവളെ നോക്കി, ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ കൂട്ടിമുട്ടിയിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ സംശയത്തോടെ പുറകിലേക്ക് നോക്കി… എന്നെതന്നെയാണോ? ആ സംശയം മാറാന്‍ അധിക നേരം വേണ്ടി വന്നില്ല.. അവള്‍ എന്നെ തന്നെയാണ് നോക്കുന്നത്. ഞാനും നോക്കി, ആഗ്രഹിച്ച എന്തോ ലഭിച്ച സന്തോഷത്തോടെ…

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങള്‍ അവള്‍  പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഉള്ള കാത്തു നില്‍പ്പുകളുടെതായിരുന്നു,അവളെ ഒരു നോക്ക് കാണാന്‍. ഒരു ദിവസം വരുന്നത് വരട്ടെ എന്ന് കണക്കു കൂട്ടി എന്റെ ഇഷ്ടം അവളോട്‌ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു…. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തിളക്കം ഞാന്‍ കണ്ടു. ഭാഗ്യമോ, നിര്‍ഭാഗ്യമോ… പിന്നീടുള്ള കാത്തുനില്‍പ്പുകള്‍ അവളെ കാണാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമുള്ളതായിരുന്നില്ല. അവളുടെ ആ തണുത്ത കരങ്ങള്‍ പിടിച്ചു റോഡിലുടെ നടക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയായിരുന്നു. ഒരുമിച്ചു നടന്നു നീങ്ങുമ്പോഴും ഞാന്‍ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്കു തന്നെ നോക്കി, അവള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ ചോദിക്കും “എന്താ ഇങ്ങിനെ നോക്കുന്നെ?”, അവള്‍ക്ക്‌ ഒരുമിച്ചു നടക്കാന്‍ പേടിയായിരുന്നു ആരെങ്ങിലും കണ്ടാലോ? അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ആര്‍ക്കും അറിയില്ല ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത കൂട്ടുകാര്‍ക്കു പോലും, കൂട്ടുകാരികളുടെ ഒപ്പം അവള്‍ പോകുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഇടംകണ്ണിട്ടുള്ള ആ നോട്ടം ഞാന്‍ ആസ്വദിച്ചിരുന്നു. ഒരു wireless communication, സ്നേഹത്തിന്റെ frequency ആയിരുന്നു അതിന്….

അവളെ ഞാന്‍ ചേര്‍ത്ത് പിടിക്കുമ്പോള്‍ സ്നേഹത്തിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകള്‍ എനിക്ക് കേള്‍ക്കാമായിരുന്നു. അതിന്റെ താളം എനിക്ക് പ്രവചിക്കാമായിരുന്നു. എന്തിലും അവളുടെ ഭാവം.. മഴയ്ക്ക് അവളുടെ മുഖം.. വെയിലിനു അവളുടെ കുസൃതി… തണലിനു അവളുടെ സാന്ത്വനം.. എന്തിനേറെ ഞാന്‍ ഇടുന്ന ഷര്‍ട്ട്‌നു പോലും അവളുടെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കുറിച്ച് എഴുതുവാന്‍ വാക്കുകളുടെ പരിമിതി എന്നെ ആശക്തനക്കുന്നു…..

കാലപ്പ്രവാഹം…..

ഒരു ദിവസം അവളെന്നോട് പറഞ്ഞു “നീ എനിക്ക് ജീവനാണ്, നിന്നെ ഞാന്‍ എന്റെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നു…… പക്ഷെ ഏതോ ഒരു നിമിഷത്തില്‍ നിനക്ക് അവകാശപ്പെട്ട എന്റെ സ്നേഹം ഞാന്‍ മറ്റൊരാള്‍ക്ക്‌ പകുത്തു നല്‍കി…” ഞാന്‍ നിശബ്ദനായി നിന്നു… അല്ലാതെ ഞാന്‍ എന്ത് പറയും ….. “നീ എന്നെ ശപിക്കരുത്, എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം…. നിന്നെ എനിക്ക് പിരിയാന്‍ വയ്യ….” രണ്ടു പേരെയും നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന അവസ്ഥയില്‍ അവളുടെ കുമ്പസാരം….. കാരണം എന്നെ അവള്‍ക്ക്‌ നഷ്ടപ്പെടാന്‍ വയ്യ…. അത്ര മാത്രം അവളെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു…. ഞാന്‍ ആലോചിച്ചു “അവനാണോ ഞാനാണോ നിര്‍ഭാഗ്യവാന്‍…………………..?”

…. പക്ഷെ ഞാനിന്ന്‌ നിരാശനല്ല, ഇന്നെനിക്കൊരു പ്രണയിനി ഉണ്ട്. അവളെ കുറിച്ചാണ് ഞാന്‍ എന്റെ അവസാനത്തെ ബ്ലോഗ്‌ എഴുതിയത് എങ്കിലും അവള്‍ അതില്‍ അപ്രത്യക്ഷയാണ്. എന്റെ ആ കൂട്ടുകാരിയെ ഞാന്‍ വന്ജിച്ചോ? ഇല്ല.. ഒരിക്കലുമില്ലാ.. അവളോട്‌ എനിക്ക് ദേഷ്യമില്ല… അവള്‍ സമ്മാനിച്ച സന്തോഷത്തിനു ഞാന്‍ അവളോട്‌ നന്ദി പറയുന്നു….

ഈ കുറിപ്പ് അവസാനിപ്പിക്കാറായി എന്ന് തോനുന്നു… മനസ്സ് ശൂന്യമായി… അടുത്ത വരികളും………